Лялечны тэатр. З першага погляду такое лёгкае, пры больш пільным разглядзе такое складанае мастацтва. Тут перапляліся ў адно і гарманічна суіснуюць музыка і драматычныя сродкі выразнасці, танцавальная пластыка і выяўленчае мастацтва. Як цяжка зразумець гэтую гармонію. Як складана спасцігнуць яе логіку і правілы.

Тэатру лялек у Віцебску крыху больш за дваццаць год. Многа гэта ці мала? Мала, бо некалькі стагоддзяў горад жыў без тэатра лялек. Не разумеючы метафарычнай мовы лялечных вобразаў, не ўмеючы спасцігаць адвечныя ісціны гледзячы на «нежывыя прадметы», раслі дзеці, старэлі дарослыя, змяняліся многія пакаленні горада над Дзвіной. Многа, бо за гэты час калектыў «Лялькі» пакарыў сваім майстэрствам сэрцы мільёнаў гледачоў, стаў шырока вядомым не толькі на радзіме, але і ў далёкім і блізкім замежжы.

На рахунку «Лялькі» пяць Гран-пры прэстыжных міжнародных фестываляў, дыпломы, граматы, прызы... Сёння тэатр «Лялька» для віцяблян — ледзь не культавае месца, дзе можна глядзець спектаклі некалькі дзён запар. Глядзець і не стамляцца атрымліваць сапраўдную асалоду ад прапанаванага відовішча. Бо гэты тэатр не статычны. Ён увесь час ў пошуку новых формаў. Этапы марыянетачнага і музычнага тэатра «Лялька» ужо прайшла. Чым будзе далей здзіўляць гледача калектыў? Глыбока псіхалагічнымі спектаклямі, якіх у рэпертуары ўжо нямала, альбо дзіўным сімбіёзам усіх лепшых знаходак у галіне эстэтыкі, што з'явіліся ў багажы лялечнікаў за такія доўгія і такія кароткія гады.

Штодня, акрамя панядзелка, тэатр дорыць свае спектаклі дзецям і дарослым. І ў напружаным чаканні глядзельнай залы нараджаецца вялікі цуд: узвіваецца заслона, ажываюць лялькі і пачынаюць гаварыць з гледачом на простай мове адвечных ісцін. І той, хто вельмі пастараецца зразумець гэтую мову, будзе шчодра ўзнагароджаны вялікім багаццем, большым за любыя матэрыяльныя даброты. Багаццем, якое можа падараваць толькі сапраўднае Мастацтва.